Het warmere water in de bebouwing bleek alweer te resulteren in grote ophopingen aasvis, wat te zien was op de dieptemeter en te voelen aan het tikken op de hengel wanneer het aas door de scholen vis werd getrokken. Waar veel aasvis is, is snoek, en dan lijkt die misschien makkelijker te vangen. Aan de andere kant betekent dit ook dat de snoek al vrij gemakkelijk aan vreten komt en zal eerder ons kunstaas voorbij laten zwemmen.

Om twaalf uur was er pauze en werden de vangsten doorgenomen. Het bleek geen vetpot voor de meeste vissers, althans wat aantallen betreft! Kwa formaat had Bert-Jan namelijk een supervis gevangen: 116cm!! Direct werden de puntenlijsten erbij gehaald en een 116cm snoek blijkt goed voor 188 punten. Hierbij opgeteld de 66 punten van de grote baars die hij al had staan, een totaal van 254 punten. Dit betekent direct een eerste plaats in de tussenstand!

Supervis voor Bert-Jan!

Paul en Mark delen nu de tweede plaats en Hendrik valt van het podium. Er restten nog 4 uurtjes voor deze drie heren om een vis te vangen die hun klassement zou opkrikken. Dit betekende echter dat er een metersnoek of een echt grote snoekbaars/baars zou moeten worden gevangen. Hoewel Paul en Mark nog aardig vis vingen op de middag, zaten hier geen vissen bij die groot genoeg waren voor het algemeen klassement en daarbij was de eindstand bepaald:

Einduitslag VPC 2009:

Volgend jaar weer een nieuwe VPC!!

Mooie snoek voor Mark

Zware vis voor Hendrik, de grootste snoek van VPC 2009 tot nu toe…

Snoek van 99cm voor Paul

]]> http://www.visvrienden.nl/klassement-vpc-2009/feed/ 0 http://www.visvrienden.nl/nieuw-pr-voor-visvriend-hendrik/ http://www.visvrienden.nl/nieuw-pr-voor-visvriend-hendrik/#comments Thu, 10 Sep 2009 19:21:51 +0000 admin http://www.visvrienden.nl/?p=98 Gisteravond nog even op een afwateringskanaal in de buurt gevist en binnen een half uur een geweldige vangst. 110 centimeter een nieuw pr en ook de enige actie van de avond.  Gefeliciteerd Hendrik met deze metersnoek!

De bekendste snoekvisser van Nederland gaf een duidelijk verhaal over strategie en techniek van hoe te vissen op open wateren. Veel metersnoeken en ook prachtige drilfoto’s passeerden de revue velen begeleidt van een mooie vis-anekdote.

bertus rozemeijer aan het demonstreren

Na een klein uur vertellen was er een korte pauze, waarin onder het genot van een drankje iedereen het verhaal even op zich kon laten inwerken. Aan het einde van de pauze werd de verloting gehouden waarin mooi hengelsportspullen waren te winnen, beschikbaar gesteld door de Fuik uit Leeuwarden.

Na de pauze was het tijd om de theorie in praktijk te brengen, op naar het zwembad. Hier liet Bertus de besproken jerkbaits te water en gaf vissend iedereen een goed beeld van de diverse mogelijkheden van dit kunstaas.

Bekijk de webfilmpjes voor een kleine impressie van de kunstaasdemonstratie:(Het kan even duren voordat de filmpjes geladen zijn.)

Heddon Crazy Crawler

Salmo Turbo Jack

Salmo Maas Marauder

Salmo Jack

Suick

Al met al kon de organisatie van de HSV Dokkum terugkijken op een geslaagde avond.

Prachtige sport op een lichte hengel, aan een prachtig water! Helder, diep, groot, veel vis en een mooie omgeving. Natuurlijk zaten we tijdens het witvissen ook te prakkiseren hoe we eens een paar mooie snoeken op dit water konden gaan vangen. Want dat die er zaten was ons allang duidelijk.

Snoek

doodaasvissen op snoek

Zo gingen we dat najaar met de kunstaashengels die kant op. We hadden de beschikking over wat zwaarder materiaal en de pluggen, grote bucktailspinners en jerkbaits vlogen naar hartelust door de lucht. En we vingen leuk snoek! Geen grote vissen, maar stuk voor stuk puntgaaf, dik en prachtig getekend, met dank aan het vaak glasheldere water. Zo nu en dan vingen we een mooie vis van dik in de 70, een tachtiger soms, maar de echt grote dames bleven weg. Op een stormachtige zondagmiddag besloot ik er weer eens heen te gaan.

Voor een in de plas uitmondende sloot, waar een striemende windkracht 5/6 vol overheen jaagde, stond ik te werpen. Een blauwe supershadrap raakte het water en ik gaf een tik met de hengel om de plug te starten. Ik had amper een slag aan de reel gegeven, toen een grote kolk en een doffe dreun een aanbeet aankondigden! Het aanslaan werd gevolgd
door een sprint van minstens 15 meter van me af, de vis nam zonder moeite meters lijn van de reel! Vervolgens nog een paar mokkende tikken aan de andere kant van de lijn en daarna niks meer. Vis verspeeld! Niet goed gehaakt, niet hard genoeg aangeslagen? Na nog een aantal verwoede pogingen met ander kunstaas heb ik m’n spullen gepakt en ben ziek van teleurstelling naar huis gegaan. Vismaten wilden het al afdoen als een vals gehaakte karper misschien, maar in het balsahout van de supershadrap was toch echt een flinke tandafdruk achtergelaten. Dit moest één van de grote snoeken van het water zijn geweest!

doodaashengels op de steunen

Statisch

Er was nu in ieder geval echt een teken van leven van grote snoek op dit water. Maar hoe konden we gerichter op deze grote vissen gaan ‘jagen’, juist in de aankomende winter? Vanaf de kant konden we alleen de oeverzones bevissen en op een water wat hectares groot is, is dat nu eenmaal niet veel. We hadden met kunstaas al veel tijd geïnvesteerd, maar nog geen grote dames kunnen vangen. Aan het bevissen van de oeverzones konden we niks veranderen, want een boot is op dit water niet toegestaan. Maar we wilden echt gericht op die paar grote dames gaan vissen en dus kwamen we uit bij grote dode aasvissen.

Een snoek heeft de dode aasvis gevonden

Deze aasvissen zouden we dan statisch, onder dobbers, op de bodem gaan aanbieden. Zeker in de winter is een grote, makkelijk te grijpen hap een prima aas voor snoek. Het kost nu eenmaal niet veel energie om zo’n prooi te grijpen, maar het levert wel de nodige energie op!

De winter was in aantocht en we zagen onszelf al in dikke pakken, weggedoken achter de paraplu aan het ijzig stille meer zitten. Turend naar de dobbers, onszelf warm houdend met dampende bakken koffie. Inmiddels kunnen we zeggen dat het statisch vissen op snoek echt een fantastische manier van vissen is! We zitten aan een pracht van een plas waar zich veel vogels hebben verzameld gedurende de koude maanden, het ijs vormt zich aan de rietstengels en op diepte liggen grote aasvissen te wachten op die ene monstervis. Ik zal proberen te beschrijven hoe wij deze visserij vanaf het begin hebben aangepakt.

Materiaal

Laat ik beginnen met het materiaal, de hengels. In feite hebben we voor deze visserij een kleine karpervis-uitrusting nodig. We gebruiken karperhengels om makkelijk grote aasvissen weg te zetten. Dit wil nu eenmaal beter met een hengel van 3,60m dan met een spinhengel van 2,70m, al kun je met een wat lichtere hengel ook best een niet te grote aasvis dicht bij de kant neerleggen. Het gewicht van de karperhengel hebben we gekozen op 2 pond; genoeg pit om de grote aasvissen te werpen en de haak te zetten. En een 2 ponds hengel is toch niet al te stug, zodat er aan de snoek ook nog sport beleefd wordt. Een snoek is nu eenmaal geen karper, die ook op een zwaardere hengel nog veel sport geeft. Ook molens kiezen we wat groter dan de gemiddelde spinmolen. De vrijloop-stand (baitrunner) die op veel karpervis-molens zit, komt voor deze visserij goed van pas. Let er op dat de baitrunner mooi licht loopt, een snoek kan erg voorzichtig aanbijten en we willen dan zo weinig mogelijk weerstand. Een reel kan ook prima fungeren als baitrunner.

Tegen het vallen van de duisternis kwam deze metersnoek nog even polshoogte nemen

In de werpstand kan de lijn ook zonder enige weerstand aflopen. Denk er wel aan dat voor het aanslaan de baitrunner of reel van de vrijloopstand af wordt gehaald! We vissen zowel met nylon als met gevlochten lijn, met een trekkracht
van (minimaal) 20 pond. Voor de beetregistratie gebruiken we dobbers of elektronische beetverklikkers. Het hangt een beetje van de situatie af wanneer we wat gebruiken. We hebben op plekken gevist waar het talud zo steil afloopt dat met een pieper vissen niet zou gaan omdat je lijn dan over de rand van het talud zou schuren.
De aasvis en het lood liggen immers op de bodem en de lijn loopt direct van lood naar hengeltop en kan over de rand van het talud schuren. Een dobber-montage (zie foto) lost dit op, de lijn loopt immers loodrecht van lood omhoog naar
dobber en zal nergens langs kunnen schuren. Wanneer het erg hard waait kan de piepermontage wel handig zijn. We monteren dan geen dobber, de beetverklikker zorgt voor de registratie. Je hebt op deze manier geen last van een boog in de lijn tussen hengeltop en dobber, of een door de wind wegtrekkende dobber.
Maar als het even kan vissen we met dobbers, want het turen naar een dobber heeft zoveel meer dan het wachten op een piepje. Het houdt je bezig en wanneer je dobber even in de ‘dode hoek’ verdwijnt spring je op in de veronderstelling
dat je beet hebt! Vaak weet je de dobber dan na nog een keer kijken weer te vinden en het blijkt toch geen beet te zijn. Maar je hebt het in ieder geval weer een uurtje warm! Dobbers maken we zelf.

drogende dobbers

Dobbers maken in het kort. Het maken van een voorraadje dobbers is eenvoudig! Bij een modelbouwzaak halen we een rond stuk balsahout met een diameter van ±1,5 centimeter. Hier zagen we ’sigaren’ van, lengte ongeveer 20cm. Randen even bijschuren. Dan een klein draadoogje in de dobber draaien (evt voorboren en een drupje lijm gebruiken) en afwerken met grondverf en zwarte
buitenverf en of rood. Waarom zwart? Op een afstand van 40 meter zien we zwart net zo goed als felgeel. En met tegenlicht is een zwarte dobber zelfs beter te zien.

Wij gebruiken graag sigaarvormige dobbers die een loodgewicht van een gram of 30 kunnen dragen. Op een afstandje blijven deze dobbers prima staan, ook als er een behoorlijke wind staat. Een lichtere dobber zal dan al snel wegtrekken
door de druk van de wind of onderstroom op de lijn. Als het rustig weer is kan een lichtere dobber trouwens wel prima gebruikt worden. Dan als laatste de onderlijn. Zeker niet het minst belangrijke onderdeel van de uitrusting! De onderlijn bestaat uit een wartel, stalen onderlijn (20 ponds, 50cm lang), met op het uiteinde één dreg. Dit systeem wordt door veel dood-aasvissers gebruikt. De aasvis wordt met een elastiek (rond kleding-elastiek bijv.) om de staartwortel aan de dreg gehangen. Met dit systeem wordt heel veel snoek keurig met de dreg in ‘het scharnier’ van de bek gehaakt en de vis kan zonder moeite worden onthaakt.

De montage in beeld, simpel maar effectief.

Aanslaan doen we vrijwel direct. Een flinke snoek kan een dode aasvis snel wegwerken en we willen geen risico nemen met diep geslikte haken. Bij een aanbeet is het een kwestie van de lijn rustig strak draaien, of strak laten lopen en hangen! Liever een keertje misslaan dan te lang wachten! Sla je wel mis? Leg de aasvis weer op dezelfde plek neer en de kans is groot dat die gewoon nog een keer gepakt wordt. Voordeel van deze elastiekmontage is ook dat een zachte aasvis als sardine kan worden gebruikt.

Deze vissoort is ontdooid zo zacht dat alleen met een elastiek om de staartwortel de aasvis vrij lang te gebruiken is. Met een gewone takel is de kans groot dat de haken uit het zachte vlees schieten bij het inwerpen. Andere aasvissen die wij graag gebruiken zijn makreel en haring. Zeevis is op de markt of bij een enkele viswinkel te krijgen. Zeevissoorten geuren erg sterk en oliën uit de vis komen in het water vrij: de snoek is er echt niet vies van! Ook vangen we zelf onze aasvis: voorns, kleine brasem of baars. Met zoetwatervis hebben we ook minstens zoveel snoek gevangen. De maat van de gebruikte dreg passen we aan het formaat van de aasvis aan, we gebruiken aasvissen met een lengte tussen de 20 en 30 centimeter. Hang ook eens een half opengesneden aasvis, of een aasvis zonder kop aan de dreg. Reken maar dat zo’n hap moeilijk te weerstaan is voor een passerende snoek!

De stek

Met dit materiaal kunnen we naar de plas. Natuurlijk willen we proberen een stek aan de plas te vinden, waar we kans maken op grote snoek. Dit valt niet mee. Als je het echt goed wilt doen, kun je wel een halve dag uittrekken voor het uitpeilen van een plas (zie box). We proberen opmerkelijke plekken onder water te vinden. Steil aflopende taluds of andere oneffenheden. Nu bleek dat ‘onze plas’ redelijk saai is. Wel is het talud hier en daar wat steiler of juist vlakker, maar de plas is eigenlijk gewoon een badkuip die geleidelijk aan naar een diep gat toe loopt. Tenminste, voor zover wij het in beeld hebben kunnen brengen.

de stek uitpeilen

Peilen. Neem een spinhengel en schuif een zwaar wartellood op de lijn. (50gr). Knoop op het uiteinde van de lijn een peildobber. Deze dobber moet het lood niet kunnen dragen. Werp naar de plek die je wilt peilen en laat het lood zakken. Lijn strak houden, je voelt een tik wanneer het lood de bodem raakt. Nu de dobber naar het lood toedraaien. Dit kan dus alleen wanneer het lood flink zwaarder is dan de dobber kan dragen! Een tik verraadt dat de dobber bij het lood is. Nu ga je lijn geven. Doe dit gecontroleerd, met stukken van een halve meter bijvoorbeeld. Nu tel je hoeveel lijn je moet geven voordat de dobber boven water verschijnt en je weet de diepte op de betreffende plek.

Dit hadden we toch graag iets spectaculairder gezien, maar het zij zo. Probeer ook uit te vinden waar prooivis zit, denk aan witvisactiviteit in het oppervlak. Bij scholen witvis kun je altijd snoeken in de buurt verwachten. Uiteindelijk hebben we een plek uitgezocht waar het talud steil is, zodat we op veel verschillende dieptes konden vissen. Met zijn tweeën vissen we met 4 hengels, elke aasvis leggen we op een andere diepte neer, variërend van 2 tot dik 8 meter diepte. Twee hengels voorzien van zeevis en twee met een zoetwatervis. En dan afwachten.

Inmiddels heeft het statisch snoeken ons al een aantal mooie vissen gebracht en we kunnen zeggen dat de kans op grote vis echt is toegenomen door het vissen met de grote aasvissen. De monsters van onze plas hebben we tot nu toe niet
weten te vangen, maar met een aantal prachtige snoeken mogen we zeker niet ontevreden zijn en we kijken dan ook alweer uit naar de winter, wanneer we onze plas weer gaan opzoeken. Probeer het ook eens de komende maanden!

Een dikke dame die de sardien al binnen een kwartier had gevonden.

Het is soms afzien in de kou, maar dat hoort erbij en de voldoening is des te groter wanneer je vangt! Laatste tip: pin je niet helemaal vast op zo’n grote zandput. Ook op kleiner water, denk aan bruggen of havens, waar snoek zich ’s winters graag ophoudt, kan met deze statische manier van vissen prima gevangen worden. Toch heeft het vissen op het grote water, met de kans op die ene vis van je leven, voor ons elke keer iets extra’s.

De laatste visdag was (de oudjaars-sessie, waar tussen de sneeuwstormen door, nog geprobeerd werd om een visje te hangen, niet meegerekend) de 6e VPC-wedstrijd geweest, dus het werd wel weer tijd om op pad te gaan.

Het beloofde een koude dag te gaan worden. De zon zou zich niet laten zien en een snijdende oostenwind deed de rest. Maar we lieten ons niet afschrikken, we zouden wel zien hoe lang het was uit te houden…

Het recept voor vandaag was simpel: rustig op diepte vissen met groot aas, plastic vooral. Het eerste uur bleef het angstvallig stil en wanneer er weinig actie is, wordt de kou des te sneller merkbaar. Toch vissen we stug door met het grote aas en daar is dan de eerste aanbeet. Een zachte, maar overtuigende tik op een diepgevist stuk plastic.

Aanslaan en dan hangt er een blok beton aan de lijn… zo lijkt het. Een flinke doffe klap op de hengel maakt vervolgens duidelijk dat het om een serieuze vis gaat! De vis blijft diep en geeft, ondanks de lage watertemperatuur, mooie sport met een flink aantal lange runs.

Wanneer de snoek zich gewonnen geeft kan Jurjen haar aan boord tillen en onthaken. Bij het aan boord tillen wordt voor Jurjen direct al duidelijk dat dit een zware metervis is en de meetplank verdwijnt compleet uit het zicht achter de ‘winter-pens’ van deze prachtige snoek!

Achter in de strot verraadt de staart van een flinke brasem dat deze dame blijkbaar net aan het jagen was. Met 110cm is dit een nieuw p.r. voor Henko, hoe kun je een nieuw jaar nog beter beginnen!?

moddervette metersnoek

Deze dame was duidelijk aan het jagen

Na de nodige kiekjes wordt de dame weer in haar ijskoude element teruggezet en na een kleine minuut op adem komen, zwemt ze heel rustig de donkere diepte weer tegemoet.

release

Mooier kan het niet gaan. We staan te trillen als rietjes, maar dat is eerder van de kick als van de kou! Een sterke bak koffie brengt ons weer met beide benen op de bodem van de boot en we besluiten verder te vissen.

Om een lang verhaal kort te maken: Jurjen vangt nog 3 snoeken, allen rond de 60cm. Niet al te laat in de middag is het mooi geweest en maken we een eind aan deze droomstart van 2006…

De gesprekken gaan al snel over de twijfels die we eigenlijk hebben betreft de visstek van vandaag. Kiezen we echt voor ondiep water in het natuurreservaat? Of toch weer het grotere water, maar waar de laatste tijd wel wat slechte berichten vandaan komen? Met de drang naar grote vis en de gedachte: ‘Het is slecht geweest dus de kans op beter wordt alleen maar groter.’, weten we ons vlak voor de laatste afrit richting natuurreservaat over te halen. We rijden nog een half uur door naar het kanaal.

Daar aangekomen zijn we niet direct overtuigd van onze beslissing. Ons kunstaas zakt namelijk in water dat minder helder is dan normaal. We beginnen snel met meters maken en bieden ons aas op 2,5 – 3 meterdiepte aan. Eerder dan verwacht heeft dat positief effect. Er schuift een vis over mijn zwartoranje grote Bulldawg. Alle hens aan dek! Want dat formaat Bulldawg heeft zich hier eerder bewezen. De snoek weet flinke meters te pakken en de Abu-reel speelt daarop in. Na een run of acht wordt het ‘m teveel en laat hij zich zien in het oppervlak. De vis is niet al te groot, echter de meting laat 87 mooie centimeters zien.

Snoek op de zwarte Bulldawg, de laatste blijkt later.

Een goed begin, want in vorige sessie’s is hier niet één serieuze aanbeet gesignaleerd. Wij jagers zoeken onze weg weer op het water en de rover in het water. Een half uur verder krijg ik een dreun op de handhengel, ik haal vol door. Alsof mijn steunhengel jaloers is geeft deze met een klap antwoordt en staat eveneens angstig krom. ‘Is er beweging? Nee, niet bepaald!’ Paul zegt; ‘Het is dé mat.’ En ja hoor, ondanks zijn gegeven waarschuwingen, zijn beide stukken kunstaas niet meer te redden. We varen geïrriteerd verder met een lichtere boot.

‘Niet nadenken en stug volhouden.’, galmt het in mijn hoofd. Onze weg lijkt moeizaam, want verdere aanbeten blijven lang uit. De heimwee naar de vangende maar geparkeerde Bulldawg wordt als maar groter en pijnlijker. Paul vindt het welletjes en gooit er klein aas aan in de hoop op een mooie snoekbaars of baars. Hij wordt beloond met twee niet-reageerbare felle tikken. Een derde is gelukkig wél raak en Paul is met een prima baars van de nul af. Wat verderop mag ik zijn voorbeeld volgen en vang een kleiner baarsje.

Een baars

De baarsvangsten geven enigszins moed, waarmee we het grote kunstaas toch weer een kans durven geven. Vrij snel na de kunstaaswisseling krijgt Paul een doffe klap op de bijhengel. Hij schiet van zijn stoel af en slaat, gehurkt in de boot, de vis aan. ‘Hangen!’ ‘Mooizo.’ Deze vis laat hij niet gaan… Andere hengels snel naar binnen en maar afwachten. Even doet de dril denken aan iets groots, maar Paul zegt dat het meevalt. Niet veel later weet de snoek van 88 cm zich geen raad meer met het grote rubber en besluit zich over te geven. De tweede mooie snoek voor vandaag is een feit…

Tweede snoek van de dag, weer op rubber

We vissen door en Paul laat weten te willen gaan keren. Ik beaam zijn plannen en draai, terwijl deze nog staat afgesteund, de bijhengel in. Mijn handhengel heb ik losjes in de rechterhand en krijgt door de bezigheid een vallende beweging.

De korte vertraging veroorzaakt dat de regelmatige loop van het kunstaas onverwacht verstoord wordt. Ik voel vis! Bijhengel laten voor wat het is en hálen! Snok! De baitcaster staat krom. Het voelt zwaar. Is het groot? Paul heeft de hengels al binnen. De vis komt op 20 meter afstand vrij snel naar boven, maar laat met een flinke klap weten dat het geen kleintje is. ‘Ja.’, roept Paul, ‘Dit is groot!’

Het begint tot me door te dringen dat ik wellicht mijn derde metersnoek binnen handbereik heb. Sterker nog; mijn pr. staat op 102 cm dus een recordvis is niet ondenkbaar. De dril is fantastisch. Herhaaldelijk laat ze zich met schimmen aanschouwen en beukt ze weer gewichtig de diepte in. Onder de boot door, er omheen, flinke meters lijn verlaten vol snelheid regelmatig de reel. Honderd procent genieten! Een ruime tien minuten later mogen we haar helemaal zien… en wanneer Paul de snoek uit het water tilt valt meteen de gave katachtige print op. ‘Dit is mooi!’

1 meter 3. Dit is genieten

We meten haar eerst en Paul ziet me glunderen. 103 centimeters vullen de plank en ik heb met één centimeter mijn record mogen verbeteren! Kan het beter? Paul feliciteert me en na de verplichte fotoshoot geven we de snoek weer haar vrijheid. ‘Fantastisch, wat een kick!’ Beduusd van de adrenaline genieten we na. We bekijken de foto’s en ruimen de gebruikte spullen aan de kant. Hier doen we het voor…

Rustig gaat het kunstaas weer overboord en verwachtingsvol herstarten we onze zoektocht. Zou het mogelijk zijn om een tweede meter op deze dag te vangen? Het zou voor Paul de eerste keer zijn.

Maar wat we ook doen, de taferelen van eerder op de dag herhalen zich. Hoewel ik er door mijn pr-verbetering weinig van merkte, werd de verkregen hoop zwakker en zwakker. Op een enkele vage aanbeet na, kregen we het niet meer voor elkaar om nog een vis te verleiden. Tijdens het varen naar de helling, pakken we onze spullen in en concluderen dat het een dag met onnavolgbare aanbeten was. Máár waartussen wel een paar schitterende vissen zaten. Misschien toch niet zo’n slechte keuze om het natuurreservaat vandaag links te laten liggen? Ach, een conclusie waar we dus niet veel mee opschieten… Paul, bedankt! De volgende keer zullen we met dobbers die twéé meters op één dag verleiden.

Traileren verliep vlot en we begonnen dicht langs de kanten te vissen met op de bijhengels een Fatso en een Balzer jerkbait en op de handhengels wat kleiner, diepduikend materiaal. Dit resulteerde binnen vijf minuten in de eerste snoek op de balzer. En kwartier later hebben nog eens 2 snoeken hetzelfde aasje te grazen genomen.

De Balzer jerkbait, goed voor een mooi aantal snoeken.

Jurjen begint al eens nerveus in zijn kunstaasbakken te rommelen, als gelukkig toch ook zijn Fatso gegrepen wordt. Echter na 2 tellen lost de vis in het oppervlak. Niet veel later wordt mijn Timbertiger gegrepen door een snoek en vangt Jurjen een baars op een eigenbouw tandemspinner. Hoezo gulzig..

Eigenbouw tandemspinner, altijd goed voor een gulzige baars.

De vis is echt goed los, maar na 2 uurtjes vissen krijgen we een half uurtje regen en wordt het ineens stil met de aanbeten. Met veel moeite weten we zo nu en dan eens een aanbeet uit te lokken. Pas halverwege de middag beginnen we weer echt te vangen en al snel gaan we dan richting de 15 vissen. Ook in de middag zijn de balzer en fatso favoriet. Shads leveren inmiddels eveneens een paar mooie snoeken op.

Plastic kunstaas viel ook in de smaak bij Esox Lucius.

Op het eind van de middag komen we op een driesprong, waar het wat dieper wordt en de dieptemeter een school aasvis aangeeft. We besluiten te keren en op dat moment knalt er een snoek op de rood-witte Magnum Toad die ik tijdens het keren redelijk dicht onder de hengeltop heb gedraaid.

De snoek mist en ik geef in een reflex lijn zodat de toad dieper wegzakt en nogmaals zien we de snoek aanvallen. Schitterend gezicht zo op een meter diepte in het heldere water! Een derde poging blijft echter achterwege en we trollen een stukje terug als ik op de bijhengel weer een dreun te verwerken krijg. Een mooie dril volgt en niet veel later zwemt de snoek ook alweer.

Op het moment dat we de laatste keer willen gaan draaien om de hotspot af te vissen haakt Jurjen vis op de bijhengel. We zien direct een hele mooie vis door het oppervlak rollen en tijdens de dril wordt het materiaal danig op de proef gesteld. Wat een power en er lijkt geen eind aan te komen. Het materiaal is echter in orde en ook de sprong waarbij deze meterbak heel even compleet boven water te bewonderen is, wordt gepareerd.

Een fraaie metervis, de Fatso blijft goed voor grote vissen

Nogmaals deze fraaie vis, 107cm power

De puntgave en massieve metersnoek wordt even later aan boord getild en onthaakt. Het zonnetje prikt net even tussen de wolken door, zodat er een paar fraaie foto’s gemaakt kunnen worden. Voor het terugzetten nog even op de meetplank: 107 centimeters. Een supervis! Een nieuwe pr voor Jurjen en de perfecte afsluiting van een heerlijke visdag met twee baarzen en vijftien snoeken!