Om een uur of zes stap ik in de auto richting Paul. We hebben afgesproken om te gaan vissen in een mooi natuurreservaat. Iets voor zevenen liggen mijn spullen in zijn auto en rijden we richting bestemming.
De gesprekken gaan al snel over de twijfels die we eigenlijk hebben betreft de visstek van vandaag. Kiezen we echt voor ondiep water in het natuurreservaat? Of toch weer het grotere water, maar waar de laatste tijd wel wat slechte berichten vandaan komen? Met de drang naar grote vis en de gedachte: ‘Het is slecht geweest dus de kans op beter wordt alleen maar groter.’, weten we ons vlak voor de laatste afrit richting natuurreservaat over te halen. We rijden nog een half uur door naar het kanaal.
Daar aangekomen zijn we niet direct overtuigd van onze beslissing. Ons kunstaas zakt namelijk in water dat minder helder is dan normaal. We beginnen snel met meters maken en bieden ons aas op 2,5 – 3 meterdiepte aan. Eerder dan verwacht heeft dat positief effect. Er schuift een vis over mijn zwartoranje grote Bulldawg. Alle hens aan dek! Want dat formaat Bulldawg heeft zich hier eerder bewezen. De snoek weet flinke meters te pakken en de Abu-reel speelt daarop in. Na een run of acht wordt het ‘m teveel en laat hij zich zien in het oppervlak. De vis is niet al te groot, echter de meting laat 87 mooie centimeters zien.
Snoek op de zwarte Bulldawg, de laatste blijkt later.
Een goed begin, want in vorige sessie’s is hier niet één serieuze aanbeet gesignaleerd. Wij jagers zoeken onze weg weer op het water en de rover in het water. Een half uur verder krijg ik een dreun op de handhengel, ik haal vol door. Alsof mijn steunhengel jaloers is geeft deze met een klap antwoordt en staat eveneens angstig krom. ‘Is er beweging? Nee, niet bepaald!’ Paul zegt; ‘Het is dé mat.’ En ja hoor, ondanks zijn gegeven waarschuwingen, zijn beide stukken kunstaas niet meer te redden. We varen geïrriteerd verder met een lichtere boot.
‘Niet nadenken en stug volhouden.’, galmt het in mijn hoofd. Onze weg lijkt moeizaam, want verdere aanbeten blijven lang uit. De heimwee naar de vangende maar geparkeerde Bulldawg wordt als maar groter en pijnlijker. Paul vindt het welletjes en gooit er klein aas aan in de hoop op een mooie snoekbaars of baars. Hij wordt beloond met twee niet-reageerbare felle tikken. Een derde is gelukkig wél raak en Paul is met een prima baars van de nul af. Wat verderop mag ik zijn voorbeeld volgen en vang een kleiner baarsje.
Een baars
De baarsvangsten geven enigszins moed, waarmee we het grote kunstaas toch weer een kans durven geven. Vrij snel na de kunstaaswisseling krijgt Paul een doffe klap op de bijhengel. Hij schiet van zijn stoel af en slaat, gehurkt in de boot, de vis aan. ‘Hangen!’ ‘Mooizo.’ Deze vis laat hij niet gaan… Andere hengels snel naar binnen en maar afwachten. Even doet de dril denken aan iets groots, maar Paul zegt dat het meevalt. Niet veel later weet de snoek van 88 cm zich geen raad meer met het grote rubber en besluit zich over te geven. De tweede mooie snoek voor vandaag is een feit…
Tweede snoek van de dag, weer op rubber
We vissen door en Paul laat weten te willen gaan keren. Ik beaam zijn plannen en draai, terwijl deze nog staat afgesteund, de bijhengel in. Mijn handhengel heb ik losjes in de rechterhand en krijgt door de bezigheid een vallende beweging.
De korte vertraging veroorzaakt dat de regelmatige loop van het kunstaas onverwacht verstoord wordt. Ik voel vis! Bijhengel laten voor wat het is en hálen! Snok! De baitcaster staat krom. Het voelt zwaar. Is het groot? Paul heeft de hengels al binnen. De vis komt op 20 meter afstand vrij snel naar boven, maar laat met een flinke klap weten dat het geen kleintje is. ‘Ja.’, roept Paul, ‘Dit is groot!’
Het begint tot me door te dringen dat ik wellicht mijn derde metersnoek binnen handbereik heb. Sterker nog; mijn pr. staat op 102 cm dus een recordvis is niet ondenkbaar. De dril is fantastisch. Herhaaldelijk laat ze zich met schimmen aanschouwen en beukt ze weer gewichtig de diepte in. Onder de boot door, er omheen, flinke meters lijn verlaten vol snelheid regelmatig de reel. Honderd procent genieten! Een ruime tien minuten later mogen we haar helemaal zien… en wanneer Paul de snoek uit het water tilt valt meteen de gave katachtige print op. ‘Dit is mooi!’
1 meter 3. Dit is genieten
We meten haar eerst en Paul ziet me glunderen. 103 centimeters vullen de plank en ik heb met één centimeter mijn record mogen verbeteren! Kan het beter? Paul feliciteert me en na de verplichte fotoshoot geven we de snoek weer haar vrijheid. ‘Fantastisch, wat een kick!’ Beduusd van de adrenaline genieten we na. We bekijken de foto’s en ruimen de gebruikte spullen aan de kant. Hier doen we het voor…
Rustig gaat het kunstaas weer overboord en verwachtingsvol herstarten we onze zoektocht. Zou het mogelijk zijn om een tweede meter op deze dag te vangen? Het zou voor Paul de eerste keer zijn.
Maar wat we ook doen, de taferelen van eerder op de dag herhalen zich. Hoewel ik er door mijn pr-verbetering weinig van merkte, werd de verkregen hoop zwakker en zwakker. Op een enkele vage aanbeet na, kregen we het niet meer voor elkaar om nog een vis te verleiden. Tijdens het varen naar de helling, pakken we onze spullen in en concluderen dat het een dag met onnavolgbare aanbeten was. Máár waartussen wel een paar schitterende vissen zaten. Misschien toch niet zo’n slechte keuze om het natuurreservaat vandaag links te laten liggen? Ach, een conclusie waar we dus niet veel mee opschieten… Paul, bedankt! De volgende keer zullen we met dobbers die twéé meters op één dag verleiden.
Geef een reactie